Monday, November 21, 2016

നൂറു കണ്ണുള്ള കാവല്‍ക്കാരന്‍




കുട്ടിക്കാലത്തിന് ഒരു കഥവാതിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് അതെപ്പോളോ അടഞ്ഞുപോയി. എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടെ അത് തുറന്നു നോക്കും. അപ്പോൾ സുന്ദരിയായ വസിലിസയും ഫെനിസ്റ്റ് എന്ന പ്രാപ്പിടിയനും സിംപിള്ട്ടനും ജമീന്ദാരുടെ മകൾ കാദംബരിയുമൊക്കെ അവിടെയൊരു കഥമരച്ചോട്ടിൽ ഇരുന്ന് കണ്ണിറുക്കി ചിരിക്കും. അവയിൽ ചിലത് എല്ലാ കഥക്കുട്ടികൾക്കുമായി പറയുന്നു .എന്നെ ആകാശങ്ങളിലേയ്ക്കും നദികളിലേയ്ക്കും സ്വപ്നങ്ങളിലേയ്ക്കും കൊണ്ട് പോയ കഥകളാണിത് . കേള്‍ക്കുമല്ലോ..

അപ്പോള്‍  ശബ്ദമായി അരികിലെത്തുന്നു. ഇത്തവണ കുട്ടിക്കഥകളാണ്. കുട്ടികള്‍ക്കും, ഇപ്പോഴും കുട്ടിക്കാലം ഓര്‍മ്മയിലുള്ളവര്‍ക്കുമായി കുട്ടിക്കഥകളുടെ വായന. ആദ്യ കഥ, നൂറു കണ്ണുള്ള കാവല്‍ക്കാരന്‍.

Sunday, November 6, 2016

ആകാശം ഉണങ്ങിക്കിടപ്പാണ്
പുറങ്കോലായില്‍ കൈ പിണച്ച് വെച്ചു ഒരു പെണ് കിടത്തം
കിടന്നപ്പോള്‍ തോന്നിയത് അങ്ങനെയാണ്.
പെണ് കിടത്തം എന്നാല്‍ കാലുകള്‍ പിണച്ച്
മാറില്‍ കൈകള്‍ പിണച്ച് ഒരു നേര്‍രേഖ പോലെ.
കുരിശില്‍ കിടന്നവന്റെ തല ചെരിച്ചുള്ള കിടത്തമല്ല
കരുണാപൂര്‍വ്വം ;
ഓ തെറ്റി നിസ്സഹായമായി വിടര്‍ത്തിയിട്ട കൈകളല്ല;
അപ്പോള്‍ പറഞ്ഞു വന്നയാകാശം ;
ആകാശം ചെരിഞ്ഞ് ചെരിഞ്ഞൊരു കുന്നായി
വെളുവെളുത്ത കുന്ന്‍
സങ്കടം- സന്തോഷം എന്നിങ്ങനെ മാറി മാറിയെഴുതിനോക്കി
വെളുപ്പിന്റെ വികാരച്ചെരിവുകള്‍.
ഒരു കരിങ്കാക്ക കുറുകെ പറന്നതോടെ
വെളുത്ത കുന്നു തവിട് പൊടിയായി
അല്ല -തവിടില്ല ; വെറും വെളുത്ത പൊടിയായി
കനിവോടെ
അലിവോടെ
കനിവോടെ
അലിവോടെ
പിന്നെയാകാശം ഒരു ചായക്കോപ്പയില്‍ പ്രതിബിംബിച്ചു.
തണുതണുത്ത ഒരു ചായക്കോപ്പയില്‍